عقل سیانے لوکیں آکھن مال متاع لٹا بیٹھی اے
ہو گئی اے ایہہ انھی کملی حال فقیری پا بیٹھی اے
عقل سمجھ نوں خبر نہ کائی سُتے رہندے ہوش نہ آئی
عشق جو جاگے ساری راتیں اکھیاں وچوں نیند اڑائی
عشق دا چانن چار چفیرے ہو گئے سارے دور ہنیرے
سیانے جاون حج مکے نوں مکہ گھومے عشق دے پھیرے
پھر پھر ایویں جنگل بیلے عمر میں ایہہ گنوائی
کدی لبھاں میں چُپ دے روزے کدی میں حال دھائی
اوہ سوہنا میرے من دے اندر جے عشق دی تاری ماراں
سولی چڑھاواں میں میں اپنی تن من اپنا ہاراں
میل جو ہووے کی ہووے گا ایہو سمجھ نہ آوے
عشق نوں کی پرواہ سمجھ دی ایہو اوہ سمجھاوے
