سانحہ قصور کی بے قصور زینب
جاگ اوہ بلھیا سُوتیا تیرا اُجڑ گیا قصور
زخماں دے نال پَچھیا اج زخماں نال ایہہ چُور
ایتھے دین دھائی بچیاں اوہ رو رو زار و زار
ایتھے پٍھٹے اُوندھے پھر گئے اوہ شہر نوں گئے اجاڑ
انساناں دی شکل دے اُوندھے ، موت لّے کے آ گئے
ڈر وی ویکھ کے ڈر گیا ، اوہ زینب میری کھا گئے
درندے وی اج روندے ویکھے اج چاروں پاسے سوگ
ایتھے پھٹ کلیجے پئے گیا ایتھے ابدی لگ گئے روگ
قہر دے بدل آگئے اج چاروں پاسے گج کے
اُتوں لہو وی چو پیا فیر وریا اج اوہ رج کے
اج موت اک ایسی آ گئی عزرائیل نوں اوہ رلا گئی
زینب دی جو حالت ویکھی موت اپنا منہہ لُکا گئی
دس ہاں ربا سچیا کی کھیڈ توں ایہہ وکھائی
قیامت کیوں نہیں آ گئی توں کی کرنی ہن خدائی
