Author: W Iqbal Majid
کر کے نیکی سُٹ دریا بندہ بنن دا سبق سکھا مار نہ ٹکراں سجے کھبے نیویں پا ، تے سِدھا جا
دولت دی توں پُوجا کیتی آن انا نوں سِر تے چُکیا غرور تیرے نے اُدھم مچایا نیکی گئی ایمان وی مُکیا ضمیر تیرے نے رولا پایا اکھ روئی تے دل شرمایا فیر وی تینوں سمجھ نہ آیا کی توں کھٹیا ، کی کمایا ایہہ ڈھیری فیر ایتھے رہ گئی ڈھیری نے فیر انت مکایا
ایہہ شیر جوان بہادر نیں ایہہ اپنیاں مانواں پالے نیں ایہہ مان نیں ساڈی مِٹی دا ایہہ سارے کرماں والے نیں جِگرا ویکھ توں مانواں دا اینہاں ٹھنڈیاں گوڑیاں چھانواں دا ایہہ پوٹا پوٹا مِن دیاں نیں ایہہ لمحہ لمحہ گِن دیاں نیں فیر دیس دا صدقہ دیندیاں اے فیر چم کے لاش ایہہ لیندیاں اے بازی موت دی لاندے ڈردے نہیں موت آوے تے فیر وی مردے نہیں ایہہ لہو دے نال نہا لیندے ایہہ اپنا فرض نبھا لیندے حرف اون نہ دیون عزتاں تے ایہہ اپنی جان مکا لیندے اوتھے چھابے روٹی رہ جاندی اوتھے پجھی اکھ کج…
یاری ساڈی اینی گُوڑھی ، اوکھے سوکھے ساتھ نبھایا لوکیں دین مثال اساڈی جِس طرح کوئی ماں پیو جایا میرے کولوں وی بھُل جو ہو گئی ، سَو وار پچھتایا کدی گیا تیرے بُوہے اگے ، کَدی میں واپس آیا مَن جا میری ، کھول دے سجناں ، دل وِچ گنڈھ جو بنھی میں وی روواں تُوں وی روویں ، چھڈ انا ایہہ انھی جیون دا کجھ پتا نہیں ، اساں مَر جاناں اے کَل نوں اَج تے سب کجھ ساڈا اے ، کَل رونا اے اِس پَل نوں لبھنا نہیں راہ جنازے دا ، اساں ڈھائیں مار کے رونا…
ایک دِن شام کے وقت میں مین مارکیٹ گیا۔ گاڑی ایک جگہ پارک کی اور گاڑی میں بیٹھے بیٹھے کھانے کی کسی چیز کا آرڈر کر دیا اور لکھنے کے لیے کچھ سوچنے لگا مگر کوئی خیال نہیں سُوجھ رہا تھا۔ ابھی میں سوچ ہی رہا تھا کہ ایک سُرخ رنگ کی چھوٹی سی پرانی گاڑی میرے ساتھ ہی پارک ہو گئی۔ میں نے اُسے ایسے ہی دیکھا جیسے ہم اپنے اِرد گِرد پر ایک نظر ڈالتے ہیں۔ اُس گاڑی میں پانچ لوگ تھے۔ پچیس تیس سال کی عمر کا ایک لڑکا جو گاڑی چلا رہا تھا۔ اُس کے ساتھ…
لمیاں سُولاں ننگے پیر ہر دم مَنگاں عشق دی خیر نہ میں مسجد نہ میں دیر عشق سلامت کُل دی خیر
دل دا شیشہ ویکھیا شکل نہ میں پہچانی خوف آیا ویکھ کے رو پئی روح نمانی شیشہ جے نہ ویکھدا مَر جاندا میں دھوکے میں تے اینا بن سنور کے نمائش دے دِتے ہوکے منہ تے روز ای دھوندے یارو کدھی دل وی ویکھو دھو کے دل دا شیشہ اصل وکھوندا دھو لوو ایہنوں رو کے
دنیا ساری مندی ہو گئی پئیے گئی سخت اعزاباں نوں ہر کوئی ایتھے جھُوٹ فریب ایمان ملے نہ خواباں نوں ہر کوئی ایہنوں ٹھیک پیا کردہ نِت پھرے اوہ لڑدا اک دوجے تے غصہ کردا ، کدی اوہ مارے کدی اوہ مَردا حاکماں نوں اوہ مارن دوڑے ، کرے قاضیاں دی رسوائی خلقت ویکھی روندی پھردی ، دیندی پھرے دھائی سوچیا ایہہ نوں ٹھیک جو کرئیے ہر اک نال کیوں لڑئیے مارئیے نہ مَرئیے، سب کچھ چھڈیے جڑ نوں پھڑئیے دیوا بال کے بندہ لبھیا جس وِچ سب خطاواں دنیا تے ٹھنڈ پئیے جاوے گی اوہ نوں جے مناواں کدھی…
من تیرے ویچ دیوا بلدا تیری روشن کرے حیات جھوٹ فریب دے پردے پاویں پئے جائے کالی رات رات ہنیرے ٹکراں ماریں سُوت سکیں نہ کات من اپنا توں ایویں ساڑیں پچھانیں نہ توں ذات بھلیا پھریں فیر راہ نہ لبھے کچھ سمجھ نہ آئے بات
گھنگرُو پا کے نچدی پھراں میں اپنا جوگی لبھدی پھراں میں برفاں وانگوں ٹھنڈی ھوواں بھانبڑ وانگوں مچدی پھرں میں جوگی نے جو بین وجائی میتھوں کر گئی مینوں پرائی روندی پھراں ہر در تے جاواں پیار دے اوہدے گیت میں گاواں کون نچاوے سمجھ نہ آوے اندر بیٹھا ڈور ہلاوے میرے جوگی کیتا روگی لبھدی پھراں میں اپنا جوگی گھنگرُو پا کے نچدی پھراں میں اپنا جوگی لبھدی پھراں میں