Author: W Iqbal Majid
ڈُونگھے پانی ڈاڈھی چپ آخر قبر اندھیرا گھپ
ویلا پل ویچ اُتے تھلے نہ کر ایویں بلے بلے ویکھیں اُچی بڑھک نہ ماریں سوچ ذرا ، کی تیرے پلے جو کجھ کیتا سو ای لینا نہ کچھ سننا نہ کچھ کہنا پھول بیجیں تے گلشن لینا کنڈے بیج ، توں پَچھے رہنا اوکھے پینڈے پَے جا بندیا کھٹ کما ، کجھ لَے جا بندیا رحمت اوہدی ڈُلدی پھردی جھولی بھر کے بیھ جا بندیا
ڈِھڈوں بھکے تھوڑے نیں نیت جنہاں دی بھردی نہیں ساری دنیا دے دیو بھُک اوہناں دی مردی نہیں
اندروں کچھ تے باہروں کُچھ دنیا دی توں رمز تے بجھ مِِنٹاں وِچ ایہہ پلٹا مارے نہ کوئی گل کر نہ کچھ پُچھ
کر کے نیکی سُٹ دریا بندہ بنن دا سبق سکھا مار نہ ٹکراں سجے کھبے نیویں پا ، تے سِدھا جا
دولت دی توں پُوجا کیتی آن انا نوں سِر تے چُکیا غرور تیرے نے اُدھم مچایا نیکی گئی ایمان وی مُکیا ضمیر تیرے نے رولا پایا اکھ روئی تے دل شرمایا فیر وی تینوں سمجھ نہ آیا کی توں کھٹیا ، کی کمایا ایہہ ڈھیری فیر ایتھے رہ گئی ڈھیری نے فیر انت مکایا
ایہہ شیر جوان بہادر نیں ایہہ اپنیاں مانواں پالے نیں ایہہ مان نیں ساڈی مِٹی دا ایہہ سارے کرماں والے نیں جِگرا ویکھ توں مانواں دا اینہاں ٹھنڈیاں گوڑیاں چھانواں دا ایہہ پوٹا پوٹا مِن دیاں نیں ایہہ لمحہ لمحہ گِن دیاں نیں فیر دیس دا صدقہ دیندیاں اے فیر چم کے لاش ایہہ لیندیاں اے بازی موت دی لاندے ڈردے نہیں موت آوے تے فیر وی مردے نہیں ایہہ لہو دے نال نہا لیندے ایہہ اپنا فرض نبھا لیندے حرف اون نہ دیون عزتاں تے ایہہ اپنی جان مکا لیندے اوتھے چھابے روٹی رہ جاندی اوتھے پجھی اکھ کج…
یاری ساڈی اینی گُوڑھی ، اوکھے سوکھے ساتھ نبھایا لوکیں دین مثال اساڈی جِس طرح کوئی ماں پیو جایا میرے کولوں وی بھُل جو ہو گئی ، سَو وار پچھتایا کدی گیا تیرے بُوہے اگے ، کَدی میں واپس آیا مَن جا میری ، کھول دے سجناں ، دل وِچ گنڈھ جو بنھی میں وی روواں تُوں وی روویں ، چھڈ انا ایہہ انھی جیون دا کجھ پتا نہیں ، اساں مَر جاناں اے کَل نوں اَج تے سب کجھ ساڈا اے ، کَل رونا اے اِس پَل نوں لبھنا نہیں راہ جنازے دا ، اساں ڈھائیں مار کے رونا…
ایک دِن شام کے وقت میں مین مارکیٹ گیا۔ گاڑی ایک جگہ پارک کی اور گاڑی میں بیٹھے بیٹھے کھانے کی کسی چیز کا آرڈر کر دیا اور لکھنے کے لیے کچھ سوچنے لگا مگر کوئی خیال نہیں سُوجھ رہا تھا۔ ابھی میں سوچ ہی رہا تھا کہ ایک سُرخ رنگ کی چھوٹی سی پرانی گاڑی میرے ساتھ ہی پارک ہو گئی۔ میں نے اُسے ایسے ہی دیکھا جیسے ہم اپنے اِرد گِرد پر ایک نظر ڈالتے ہیں۔ اُس گاڑی میں پانچ لوگ تھے۔ پچیس تیس سال کی عمر کا ایک لڑکا جو گاڑی چلا رہا تھا۔ اُس کے ساتھ…
لمیاں سُولاں ننگے پیر ہر دم مَنگاں عشق دی خیر نہ میں مسجد نہ میں دیر عشق سلامت کُل دی خیر